Voda predstavlja osnovni medijum u ljudskom organizmu koji sa jedne strane transportuje hranljive i druge materije, a sa druge strane predstavlja sredinu za odigravanje brojnih metaboličkih procesa. Osim putem znoja i urina, u svakom organizmu voda se neprekidno gubi i procesom nazvanim perspiratio insensibile, odnosno kroz izdisanje vazduha zasićenog vodenom parom. Svaki od ovih procesa gubljenja vode intenzivniji je kod fizički aktivnih osoba u odnosu na osobe koje miruju. Na primer, znojenje je kod sportista značajno veće, pošto se na ovaj način organizam oslobađa viška toplote. Naime, isparavanje znoja sa površine kože predstavlja endoterman proces, odnosno prevođenje vode sa površine kože (znoj) u vodenu paru (isparavanje) troši izvesnu količinu toplotne energije, koja se u uslovima fizičke aktivnosti u višku stvara u telu. Na ovaj način utrenirani sportista može da izgubi i po nekoliko litara vode za sat aktivnosti. Štaviše, sticanjem kondicije i aklimatizacijom na toplotu sportista postaje sposoban da izluči sve veće količine vode, odnosno znoja u toku fizičke aktivnosti. Ovo se postiže adaptacijom znojnih žlezda koje postaju efikasnije, znojenje započinje pri nižoj unutrašnjoj temperaturi organizma, a znoj sadrži sve manje minerala, odnosno minerali se "štede", za razliku od vode koja se sve više gubi. Ova adaptacija je dugoročno gledano veoma koristan mehanizam i predstavlja veliku prednost u čuvanju sportiste od fatalnih posledica toplotnog udara u toku treninga ili takmičenja.